خرمگس

«آرتور» در کتابخانه مدرسه الهیات در «پیزا» نشست و در بین انبوهی از نسخه‌های خطی سخنرانی‌ها به جستجو پرداخت. عصر یک روز گرم ماه ژوئن بود. پنجره‌ها کاملا گشوده و کرکره‌ها برای آن که هوا خنک شود، نیمه بسته بودند. کشیش «مونتانلی» پدر روحانی و مدیر مدرسه الهیات لحظه‌ای دست از نوشتن مطلبش برداشت تا با محبت نگاهی به آن سر مو سیاه که روی کاغذها خم بود، بیندازد: - نمی‌توانی آن را پیدا کنی «کارینو»؟ عیبی ندارد. آن قطعه را باید دوباره بنویسم. چه بسا آن قسمت کنده شده باشد و من تو را این همه وقت به‌خاطر هیچی نگه داشته‌ام.