قصه مکان (مطالعه‌ای در شناخت قصه‌نویسی ایران)

اگر اثر ادبی جزیی از جهان ویژه‌ی ادبی به‌شمار می‌آید، پس می‌توان نتیجه گرفت که هر اثر ادبی به مثابه‌ی یک (من ـ غیر) همواره در ارتباط با "غیر"‌ی عظیم است. لحن و آوای "غیر"عظیم، در فضای ادبی، نویسنده را در موقعیت ویژه‌ای قرار می‌دهد که نویسنده از طریق آن در گستره‌ی علوم انسانی، با جهت‌گیری به جهان ادبی، نسبت به سایر علوم حساس می‌شود. این به معنای استقرار نویسنده در میان علامت‌ نقل قول نیز می‌تواند محسوب شود. بر این اساس لحن"غیر" عظیم که از درون فضای ادبی به طرف اثر ادبی سرازیر می‌شود، در واقع روح مناسبات میان مکان‌های انتظام‌یافته (قصه‌ها) و مکان منتظم دیگر (قصه) است. به عبارت دیگر لحن "غیر"عظیم آوای نویسنده نیست، بلکه آوایی است که از یک سو پایان ناپذیری نوشتار را به نویسنده (مؤلف) یادآور می‌شود و از سوی دیگر او را در انتزاع اثر از جریان پایان‌ناپذیر نوشتار یاری می‌دهد.