دائوده جینگ

شاید دائو دجینگ در حدود دو هزار سال پیش نوشته شده باشد. احتمال می‌رود که مردی به نام لائو زه آن را نوشته باشد، که شاید در زمان کنفوسیوس می‌زیسته. هیچ چیز این کتاب قطعی نیست مگر اینکه چینی است و بسیار سالخورده، و با مردم همه جا طوری حرف می‌زند مثل اینکه یکی همین دیروز آن را نوشته است. «Tao Te Ching» (تائو ته چینگ) یکی از مهم‌ترین متون فلسفی و معنوی جهان است که به سنت تائویسم چین بازمی‌گردد و معمولاً به لائو تزه نسبت داده می‌شود. این کتاب کوتاه اما عمیق، درباره‌ی راه (Tao) یعنی جریان بنیادین زندگی و هستی و قدرت طبیعی (Te) یعنی نیرو و انسجامی که از هماهنگی با این راه می‌آید سخن می‌گوید. متن با زبان نمادین، ساده و شاعرانه بیان شده و خواننده را به تأمل درباره‌ی مفاهیمی چون ساده‌زیستی، عدم‌زورگویی، پذیرش، آرامش درونی، بی‌توقعی، و هم‌نوایی با ریتم طبیعی جهان دعوت می‌کند. برخلاف فلسفه‌های پیچیده یا آکادمیک، «Tao Te Ching» راهکارهای عملی برای زندگی روزمره ارائه می‌دهد: چگونه بدون مقاومت در برابر جریان زندگی حرکت کنیم، با کم کردن تلاش‌های بی‌ثمر به نتایج بهتر برسیم، و چگونه با ذهنی آرام و قلبی باز، تجربه‌ای طبیعی‌تر و آگاهانه‌تر از زندگی داشته باشیم. این اثر فلسفی که اغلب در قالب چند صد بیت یا عبارت کوتاه منتشر می‌شود برای هر کسی که به دنبال آرامش ذهنی، حکمت باستانی، و بینشی فراتر از فشارهای اجتماعی و ذهنی روزمره است، منبعی ماندگار و الهام‌بخش به‌شمار می‌آید.