نغمه‌هایی از پشت دیوار (داستان‌هایی از درون زندان)

آرام و پذیرا بود. با زندان یگانه شده بود، یکی شده بود، اما در زندان نبود. رها در ساحل رامسر، در کوچه‌های خشتی یزد بود. لابه‌لای شعرها و بین خطوط نقاشی‌هایش، لای موهای عشق گریخته‌اش، اندی دو فرین زندان بود. بی‌نیاز از کندن سلول‌اش، بی‌نیاز از برنامه‌ریزی برای فرار، بی‌نیاز از شنا در لوله فاضلاب، یک رستگاری یافته شرقی بود. کهن‌الگوی خاور میانه رنجور در او متبلور بود؛ شرمگین و نجیب، با بدنی در بند و تخیلی آزاد و روحی رستگار.