کتاب سفید

و دائم از یاد می‌برد، که تن‌اش (که تن‌هایمان) خانه‌ای شنی‌ست؛ که خرد شده و هنوز هم در حال خرد شدن است؛ و لجوجانه از لای انگشت‌ها می‌لغزد.