فرم‌های فروپاشیده (هنر خام فانتاسم‌ها و مدرنیزم)

در جدا افتاده‌ترین انزواها چگونه می‌توان با مفرح‌ترین و ناآزموده‌ترین کنش آفرینشگرانه در آشوب کیهان سهیم شد و با شدت‌بخشی به فرآیندهای تکین‌سازی، و گسستن از تکرار تهی زیست روزمره، مسیرهایی نو و غیرشخصی را پی گرفت که بالقوگی پیوند خوردن به یک اجتماع آینده یا یک اجتماع همیشه در راه را دارند؟ متن پیش رو سمپتوم‌شناسی ردهای به جا مانده بر بدن کسانی را که «بیمار» خوانده شدند در اختیارمان می‌گذارد؛ کسانی که به رغم اصطکاک با محیط و اثر داروهای تجویزی بر بدن‌شان، تاثیری آفرینشگر و یکه ساختند؛ مسئله بر سر درنوردیدن آستانه‌هایی است که مشخصا آن‌ها را از صرف بیمار بودن جدا می‌کند و نشان می‌دهد خواب و خیال‌های‌شان از چیزی دیگر تغذیه می‌شد، و این‌که جنون پیش از آن‌که نشان بیماری و زوال باشد، شاید یک حد نهایی آزمون‌گری بدن است: بس‌گانه شدن.