حلبی‌آباد

حیات از حیات تغذیه می‌کند و هیچ چاره‌ دیگری نیست. حیات کوره‌اش را به سوزاندن حیات روشن می‌سازد: آن هم نه حیاتِ عام بلکه حیات شخصی، حیات یکتا و تکرارنیافتنی هر فرد. وقتی هم هیچ چیز باقی نمانده باشد تا در شعله‌ها بیفکنندش، آتش خاموش می‌شود. با این همه... این سرنوشت یک تن از نوع بشر نیست. دیگران هم هستند، دیگرانی بس انبوه و پرشمار که هر کدام حیات خودش را می‌زید و درمی‌گذرد. نجوایی که شنیده بود، آن نجوای بسیار بعید، یا آن که بسیار کوچک، صدایی ناچیز، مثل صدایی از خانه عروسک، چیزی که دریافتنش میکروسکوپ می‌طلبد، پیامی از مکانی دیگر با خود می‌آورد.