ماکیاولی و ما

نه تنها شارحان بل خوانندگان معمولی نیز می‌توانند بر این امر شهادت بدهند. حتی امروزه، هر کس که شهریار یا گفتارها را باز کند، متونی که حال 350 سال از عمرشان سپری شده است، به عبارتی، گرفتار آن چیزی می‌شود که فروید آشنایی غریب، قسمی اسرارآمیزی می‌خواند. بی آن‌که بدانیم چر، خود را مخاطب این متون قدیمی می‌یابیم، تو گویی متونی از روزگار خودمان باشند، گرفتارمان می‌سازند تو گویی، به معنایی، برای ما نوشته شده‌اند، و به ما چیزی را می‌گویند که مستقیما به ما مربوط می‌شود، بی‌آن‌که دقیقا بدانیم چرا.