فرمین (موش کتاب‌خوان ماجراهای 1 شهرنشین غربتی)

اولش کتاب‌ها را بر اساس طعمشان فقط می‌خوردم؛ خوشحال گاز می‌زدم و می‌جویدم. اما خیلی زود شروع کردم به پراکنده خواندن دور و بر لبه‌های غذاهایم. و با گذشت زمان، بیشتر خواندم و کم‌تر جویدم، تا این‌که در نهایت کمابیش تمام ساعت‌های بیداری‌ام را صرف خواندن می‌کردم و فقط حاشیه‌ها را می‌جویدم.