براعت استهلال یا خوش آغازی بر ادبیات داستانی

براعت استهلال، صنعتی‌ست ادبی، و آن آغاز کردن سخنی‌ست به طرزی که کاملا مناسب با مقصود باشد و خوش افتد. یا براعت استهلال، آن است که مصنف یا شاعر، در ابتدا خطبه کتاب یا مطلع قصیده، الفاظی چند ایراد کند که خواننده به محض خواندن آن، از مقصد و مراد نویسنده و گوینده آگاه شود. براعت استهلال - که ما، در این کتاب، به اختصار، آن را «استهلال» می‌گوییم و یا به فارسی متداول، «خوش ‌آغازی» می‌نامیم - در گذشته ادب فارسی، غالبا در باب شعر و نظم به کار رفته است؛ چنان‌که اگر شاعری، قصیده، قطعه یا غزلی می‌سرود و در محضر جمعی می‌خواند (یا واگذار می‌کرد که خوش صدایی آن را بخواند) و مخاطبان، در همان ابتدا شعر، به وجد می‌آمدند و به تایید و تحسین می‌پرداختند، و به زبان امروزی «با مفهوم شعر، ارتباط برقرار می‌کردند»، نشانه براعت استهلال بود و قبول افتادن حرکت آغازین اثر.